آموزش فروش

خوشبختی بدون دو دست...

فرستادن به ایمیل

دوستان عزیزم، این داستان حقیقی مصور از طریق ای‌میل به دستم رسید و دریغ دانستم که برای شما نفرستم. اما یک نکته را می‌خواهم یادآور شوم که همه اعتبار این توانمندی پیش از این‌که به جسیکا داده شود، می‌بایست نقش پدر و به‌خصوص مادر او را در نظر گرفت. این‌که چگونه آنها این اعتماد به نفس و احترام به خود را از طریق دوست داشتن بی قید وشرط به فرزندشان دادند و او را به این باور رساندند که او دوست‌داشتنی است حتا اگر دست نداشته باشد. برخلاف برخی از پدر و مادرها که دائم در پی مقایسه فرزندانشان با دیگران و هل دادن فرزندشان به رقابت‌جویی‌های بی‌انتها برای سرپوش گذاردن بر احساس کم‌خودبینی خود هستند...

این صحنه هر روز می‌تواند تکرار شود به شرطی که از همین لحظه عشق بی قید و شرط را از راه ابراز به فرزندان و اطرافیانمان آغاز کنیم.

آن‌گاه به چشم خود خواهیم دید که، "عشق معجزه‌گر است."

دوستدارتان
محمود معظمی

***

هیچ‌وقت دکتر‌ها نفهمیدند که چرا "جسیکا" در لحظه تولد دست نداشت. خودش هم نمی‌داند اما زندگی کردنش، آن هم بدون دست، برای ما آدم‌ها حاوی پیامی است که کاملا گویاست... "جسیکا کاکس" متولد ۱۹۸۳ در آریزونای آمریکا اولین شخصی بود که مجوز خلبانی بدون دست در جهان را کسب کرد. او همچنین به عنوان اولین دارنده کمربند سیاه در تکواندو است. جسیکا در حال حاضر دارای مدرک کار‌شناسی در رشته روان‌شناسی از دانشگاه آریزوناست و به عنوان سخنران انگیزشی فعالیت می‌کند. جسیکا بر این باور است که با ترکیب خلاقیت، پایداری، شهامت و بی‌باکی، هیچ چیز ناممکن نیست.

او از‌‌ همان لحظه اول بدون دست پا به دنیای ما گذاشت...


نشان داد بدون دست هم می‌توان رشد کرد و بزرگ شد...


می‌توان سخت‌ترین کار‌ها را انجام داد حتی اگر به نظر ناممکن باشند...


نداشتن دو دست مانعی برای ورزش مورد علاقه ایجاد نمی‌کند...


بدون دست هم می‌توان زیبایی را تجربه کرد و هم با زشتی جنگید...


 

برای پرواز کردن دست‌ها کار ساز نیست. برای پرواز بال می‌خواهی و جسیکا بال‌هایش را در اراده خود دارد...


داستان زندگی و روزمرگی همچنان ادامه دارد. پس چرا مبارزه نکنی؟...


کار‌ها و علاقه مندی‌های دیگر را نیز نمی‌توان به فراموشی سپرد...


بدون دست هم می‌توان پرواز کرد. اما من که دست دارم چی؟ آیا من هم اراده آهنین و روح پرواز را دارم؟...


او هم می‌تواند در برابر ناملایمات دنیا از خودش دفاع کند...


برای آنان که در امتحان شهری بار‌ها رد شدند تا گواهی‌نامه گرفتند، جسیکا حرفی دارد که در این عکس می‌توان خواند و شاید هم شنید...


شاید بتوان این‌گونه هم نامه‌های عاشقانه نوشت...


می‌توان با دست‌هایی که اصلا وجود ندارند دیگران را در آغوش گرفت و برایشان از راز‌های سر به مهر و تقدیر‌های تغییرناپذیر سخن گفت...

 

وقت آن است که باور کنیم یک معلول جسمی هم می‌تواند در مسابقه دو صد متر المپیک مــدال طلا را به گردن بیاویزد. وقت آن است که چشم‌ها را باز کنیم و با جرات به مبارزه با دنیا برخیزیم. عکس‌های جسیکا با ما سخن می‌گویند. به پاس تمام لحظات عمر می‌توان به زندگی لبخند زد و به هر شکل ممکن -از جمله ایجاد حس اعتماد به نفس- به راز خواستن و توانستن پی برد!

شما خوانندۀ عزیز وب‌سایت مکتب کمال چه نظری دارید؟

به‌نظر شما آیا داشتن نقص‌هایی در بدن (یا نقص‌هایی که ممکن است فکر کنیم داریم) می‌تواند باعث عقب افتادن ما از دیگران، نرسیدن به آرزوهایمان و موجب احساس ناخوشبختی باشد؟ شما چقدر خودتان را جذاب می‌دانید؟ آیا کسی یا کسانی را در نزدیکی خود می‌شناسید که با وجود برخی نقص‌های جسمی توانسته باشند طوری پیشرفت کنند که الگوی دیگران باشند؟ 

لطفا دربارۀ همۀ اینها، در بخش دیدگاه‌ها به ما و همۀ دوستداران مکتب کمال بگویید!

دیدگاه های شما  

 
0 #8 مسعود بالغی 13 شهریور 1391 ساعت 03:46
سلام

واقعا روم کم شد.این آدما بوی خدا میدن.

تکرار کنید همیشه.مرسی
پاسخ به این دیدگاه
 
 
0 #7 mina 21 دی 1390 ساعت 23:22
نمیدونم چی بگم بدون شرح.................................................
پاسخ به این دیدگاه
 
 
0 #6 diba 19 دی 1390 ساعت 20:51
kheyli mamnoon az shoma ke ba gozashtane matalebi in chonin maro be yade tavanayihayeman miandazid.gahi anghadr az khod door mishavim va zehneman mara be nasepasiha mibarad ke faramoosh mikonim 2 dast darim va kheyli az nemat haye dige....

---
تبدیل به نوشتار پارسی با behnevis.com:

خیلی‌ ممنون از شما که با گذاشتن مطالبی این چنین مارو به یاد توانایی‌هایمان میاندزید.گاهی آنقدر از خود دور میشویم و ذهنمان مرا به ناسپاسی‌ها میبرد که فراموش می‌کنیم ۲ دست داریم و خیلی‌ از نعمت‌های دیگه....
پاسخ به این دیدگاه
 
 
0 #5 اعظم افشار 19 دی 1390 ساعت 18:28
با سلام و احترام. بسیار عالیست. مرسی.
پاسخ به این دیدگاه
 
 
0 #4 حسین مهتابی 18 دی 1390 ساعت 10:08
زندگی جسیکا سراسرپیام هست تمام یافته هاوعملکردهای او نشان از توانایهای وقابلیت انجام هرناممکنی برای ادمهاست خداراشکر میکنم که شاگردمکتب کمال هستم و میتوانم به سهم خودم دردنیا تاثیربذارم شاگرد استاد معظمی شدن سعادت میخواد و همیشه خدارا شاکرم از این اتفاق باآرزوی زیباترین لحظه ها بدای تیم مکتب کمال.
پاسخ به این دیدگاه
 
 
+1 #3 شاگرد مکتب کمال 18 دی 1390 ساعت 08:57
مطلب بی نظیری بود,از اقای معظمی تشکر می کنم. من از آقای معظمی یاد گرفتم که خوشبختی جنسش یه احساس هست و به داشته ها و نداشته هامون ربطی نداره و ما فقط باید احساس خوشبختی کنیم.مثل همین خانم.
پاسخ به این دیدگاه
 
 
+1 #2 basirat 17 دی 1390 ساعت 22:35
سلام .... بله من میشناسم ....لطفا به این دو تا آدرس زیر که براتون میزارم یه سر بزنید www.attitudeisaltitude.com
http://kgn786.com/forum/index.php/topic,6160.msg15636.html#msg15636
پاسخ به این دیدگاه
 
 
+1 #1 فاطمه ترابی 17 دی 1390 ساعت 22:33
استاد بزرگوار سلام

من همیشه از کوتاهی قدم رنج می بردم. ولی از زمانی که با این مکتب دوست داشتنی آشناشدم فهمیدم که باید خودم را آنطور که هستم بپذیرم و دوست داشته باشم و با خواندن مطلب فوق به وجد آمدم و از خداوند مهربان و مهربانی شما سپاسگزارم.
پاسخ به این دیدگاه
 

افزودن دیدگاه

کد امنیتی
لطفا تصویر دیگری را به من نشان بده

با ارسال نظرات خود ما را در هر چه بهتر کردن خدماتمان یاری دهید.